HerstelWYS
HerstelWYS
Sanne
Laatst bijgewerkt op 22/04/2025
Voel jij je ook onzeker voor de spiegel? In deze blog ontdek je de worstelingen van Sanne maar lees je ook hoe ze haar zelfbeeld heeft kunnen herstellen.
Hoe vaak sta jij voor de spiegel en voel je twijfel? Hoe vaak laat je bepalen wat je waard bent door wat je daar ziet?
Ik weet hoe dat voelt. Te goed zelfs.
Dit is mijn verhaal. Niet over ijdelheid, maar over onzekerheid. Over hoe mijn spiegelbeeld jarenlang mijn zelfbeeld bepaalde en hoe ik langzaam leerde dat mijn waarde niet in een reflectie zit.
Als kind vond ik het al moeilijk om naar mezelf te kijken. In de spiegel zag ik vooral wat er “mis” was.
Mijn neus vond ik te spits. Mijn sproeten te opvallend. En dat litteken op mijn voorhoofd, het gevolg van een enthousiaste val over de drempel van ons huis, herinnerde me elke dag aan iets wat ik liever verborg.
Toen kwam de puberteit. Net op het moment dat ik dacht mijn gezicht te hebben aanvaard, verschenen de jeugdpuistjes.
Waar mijn vriendinnen een egale huid leken te hebben, sprongen die van mij er extra hard uit.
Ik probeerde alles. Crèmes. Make-up. Huis-, tuin- en keukenmiddeltjes. Maar niets leek te helpen.
En vooral: niets hielp tegen het gevoel dat ik niet mooi genoeg was. Dat gevoel nam langzaam de ruimte in van wat eigenlijk zorgeloze tienerjaren hadden moeten zijn.
Ik begon me terug te trekken.
Terwijl mijn vriendinnen zich zelfverzekerd in het sociale leven stortten, voelde ik me het lelijke eendje.
In een poging om de aandacht van mijn gezicht weg te halen, begon ik te sporten en steeds bewuster met eten om te gaan.
Ik had ergens gelezen dat chocolade en vet eten puistjes veroorzaakten dus die schrapte ik.
En ja… het leek te werken. Mijn lichaam werd strakker. Mijn huid rustiger. Ik kreeg complimenten.
Voor het eerst werd de spiegel mijn vriend. Ik keek met trots naar mijn figuur, naar mijn gezicht.
Wat ik toen nog niet zag, was dat ik mezelf langzaam aan het uitputten was. Gezond eten werd een obsessie.
Sporten werd een dwang. Controle voelde als veiligheid tot het dat niet meer was.
Na verloop van tijd sloeg alles weer om. De spiegel die mij eerst bevestiging gaf, werd opnieuw mijn vijand.
Waar ik eerst trots voelde, zag ik nu alleen nog imperfecties. Het was nooit genoeg. Nooit goed genoeg.
Mijn ouders maakten zich zorgen. Hun woorden kwamen uit liefde, maar raakten me niet soms maakten ze het zelfs erger.
Pas toen zij hulp inschakelden en ik besefte hoe hard ik mezelf aan het voorbijlopen was, kon ik voorzichtig beginnen met milder zijn.
De spiegel vermeed ik nog lang. En eerlijk? Soms merk ik nog steeds hoe oude gedachten even opduiken wanneer ik mezelf zie.
Maar ik weet nu iets wat ik toen niet wist: mijn zelfbeeld hoeft niet te volgen wat de spiegel zegt
Vandaag sta ik anders in het leven. Ik ben getrouwd, we dromen stilletjes van kinderen.
Ik vraag me soms af wat een veranderend lichaam met me zal doen. Hoe ik zal kijken naar een groeiende buik, naar nieuwe vormen.
Maar één ding weet ik zeker: ik laat me niet meer vangen door de spiegel.
Mijn waarde zit niet in lijnen, vormen of imperfecties. Ze zit in wie ik ben. In hoe ik liefheb. In hoe ik doorzet.
In hoe ik leef.
Misschien herken jij jezelf in mijn verhaal.
Misschien is jouw spiegel ook soms streng.
Weet dan dit: jij bent zoveel meer dan wat je ziet. Niet je spiegelbeeld, maar je lach, je zachtheid, je kracht en je veerkracht dát is wie jij bent.
Mildheid is geen zwakte. Het is een keuze.
Volgende tips hebben mij geholpen om anders naar mezelf te kijken en ik deel ze graag met jou.
Jij bent genoeg. Nu al. Precies zoals je bent.
Bachelor Maatschappelijk werk
Sociale hoge school Heverlee (2002)
Diverse vormingen via Eetexpert:
Multi Family Therapy (MFT) – Ukja Antwerpen
Family Matters – UPC KULeuven
Ervaringsdeskundige vrijwilliger – ANBN
Basics van coaching – Syntra PXL
ACT Therapeut – Allegre