HerstelWYS
HerstelWYS
Annemie Wysmans – HerstelWYS
Laatst bijgewerkt op 13/03/2026
Waarom is grenzen stellen zo belangrijk bij een eetstoornis? En hoe kan ik liefdevol begrenzen zonder de verbinding te verliezen met mijn zoon/dochter?
Als ouder zijn we het gewoon om grenzen te stellen. Ze maken deel uit van het dagelijkse opvoeden. “Ik vind het belangrijk dat je ’s morgens en ’s avonds je tanden poetst.” “Je proeft eerst van je eten voordat je beslist of je het lust.” “Na school is er eerst tijd voor huiswerk, daarna pas bellen met je vriendinnen.”
Voor kinderen en jongeren zijn dit geen willekeurige regels. Ze bieden duidelijkheid, voorspelbaarheid en structuur.
En voor ons als ouders geven ze houvast, een gevoel van regie in onze ouderrol.
Maar wat als je dochter/zoon een eetstoornis heeft?
Een eetstoornis is voor veel ouders een ongekende vijand. Iets waar je niet op voorbereid bent en waarvoor geen handleiding bestaat. Plots beginnen regels te wankelen. Twijfel sluipt binnen.
Aan tafel ontstaan nieuwe gewoontes, vaak ingegeven door angst.
Angst dat je kind niet zal eten. Angst dat het gewicht verder zal dalen. Angst om het “verkeerd” te doen.
Als moeder van een dochter die intussen hersteld is van een eetstoornis, herken ik dit maar al te goed. Mijn dochter had anorexia van het restrictieve type. Minder eten gaf haar een gevoel van controle, op een moment dat ze die controle in haar leven kwijt was.
Ik ging me in bochten wringen. We pasten menu’s aan. Kochten andere ingrediënten dan degene die we gewoon waren.
Kookten anders dan vroeger. Alles met één doel: als ze maar at.
Wat vroeger vanzelfsprekend was, eten dat op tafel kwam, werd opgegeten, werd losgelaten.
Niet uit onwil, maar uit liefde en bezorgdheid.
Achteraf bekeken dansten we vooral naar de pijpen van de eetstoornis. Door onze grenzen te versoepelen of los te laten, maakten we de eetstoornis eigenlijk groter en gaven we deze meer vrijheid.
Er ontstond onbalans. Niet alleen voor ons als ouders, maar ook voor onze andere kinderen.
We wilden een anker zijn. Een veilige haven.
Maar zonder duidelijke grenzen konden we die rol niet meer opnemen.
Het is begrijpelijk dat grenzen stellen moeilijker wordt wanneer je kind psychisch kwetsbaar is.
Toch zijn grenzen juist dan extra belangrijk. Niet als straf. Maar als houvast.
Door mijn dochter los te zien van haar eetstoornis, kon ik op bepaalde momenten weer écht contact met haar maken. Ik kon haar emoties beter zien. Haar worstelingen horen. En samen met haar verkennen wat zij nodig had op moeilijke momenten.
Tijdens rustige wandelingen konden we praten over wat ik zag gebeuren aan tafel. Ik kon luisteren naar hoe zij dat ervaarde.
We zochten samen naar steunende woorden of acties die haar net dat beetje meer houvast gaven. Die afspraken kon ik dan toepassen wanneer het moeilijk werd.
Verbinding herstellen begint altijd met opnieuw contact maken. Tijd nemen. Luisteren zonder oordeel, zonder om meteen te willen oplossen. Je kind zien, voorbij de eetstoornis.
Grenzen geven duidelijkheid. Voor ouders én voor de jongere.
Door samen met je partner te bepalen waar jullie grenzen liggen, kan je consequent blijven. Dat verkleint de speelruimte van de eetstoornis. En het voorkomt spanningen tussen ouders onderling.
Voor de jongere kan dit zelfs angst verminderen. Tijdens eetmomenten is het duidelijk wat er verwacht wordt. Minder onderhandeling en minder discussie.
Voorbeelden van grenzen kunnen zijn:
Belangrijk is dat de grenzen thuis afgestemd zijn op die van de professionals.
Een arts kan bv grenzen stellen rond beweging. Een diëtiste kan bv via een eetschema duidelijkheid geven over wat en hoeveel er gegeten wordt. Een psycholoog kan mee bekijken of school tijdelijk aangepast moet worden.
Deze externe grenzen kunnen ouders ondersteunen. Ze bieden iets om op terug te vallen wanneer discussies ontstaan. En ze geven de jongere tegelijk opnieuw een vorm van controle, binnen veilige kaders.
Grenzen stellen vraagt ook aandacht voor taal. Woorden doen ertoe. Het is belangrijk om te begrenzen zonder de verbinding te verliezen. Liefdevol, duidelijk en rustig.
Als maatschappelijk werker en ervaringsdeskundige ouder kan ik ouders helpen om hierin de juiste toon te vinden. Soms helpt het om een brief te schrijven. Soms is een rustig gesprek beter.
Niet elke grens is onderhandelbaar. Zeker niet in een vroeg stadium van herstel. Maar wanneer de jongere verder staat in zijn of haar proces, kan er samen gekeken worden naar nieuwe afspraken. Dat bevordert autonomie. En het laat zien dat je gelooft dat je kind stap voor stap weer zelf aan het stuur kan staan.
Wil je meer weten over liefdevol begrenzen? Of wil je als ouder of partner leren hoe je duidelijkheid kan bieden zonder de verbinding te verliezen?
Aarzel dan niet om contact op te nemen. Samen kunnen we ervoor zorgen dat jij opnieuw vertrouwen voelt in je ouderrol.
Bachelor Maatschappelijk werk
Sociale hoge school Heverlee (2002)
Diverse vormingen via Eetexpert:
Multi Family Therapy (MFT) – Ukja Antwerpen
Family Matters – UPC KULeuven
Ervaringsdeskundige vrijwilliger – ANBN
Basics van coaching – Syntra PXL
ACT Therapeut – Allegre