HerstelWYS
HerstelWYS
Chantal
Laatst bijgewerkt op 14/03/2025
Soms voel je als ouder gewoon dat er iets mis is.
Dat kleine signalen niet zo onschuldig zijn als ze lijken.
Dit is het verhaal van een moeder die leerde luisteren naar dat gevoel.
Het begon klein. Bijna onschuldig.
Mijn dochter sloeg af en toe een maaltijd over.“Ik heb al gegeten.”,“Ik voel me niet zo goed.”
Ik maakte me in het begin geen grote zorgen.
Tieners veranderen, toch? Ze hebben buien, zoeken hun grenzen, willen controle.
Maar ergens, diep vanbinnen, begon iets te wringen. Dit voelde anders.
Eten werd steeds meer beladen. Maaltijden zorgden voor spanning. Ze werd onrustig aan tafel, telde haar hapjes, keek voortdurend naar haar lichaam.
En toen merkte ik dat ze steeds vaker meteen na het eten naar de badkamer ging.
Mijn moedergevoel sloeg alarm.
Ik probeerde voorzichtig het gesprek aan te gaan. Zonder beschuldigingen. Zonder paniek. Maar mijn zorgen werden weggewuifd.
“Het gaat wel, mama.”
Toch bleef de vraag knagen: is dit normaal pubergedrag… of is dit iets veel groters?
Op een dag vond ik verstopt eten op haar kamer. Haar kleren hingen losser. Haar energie was verdwenen.
En toen wist ik het.
Niet omdat ik het wilde zien maar omdat ik het niet langer kon negeren. Mijn dochter had een eetstoornis.
Die realisatie kwam hard binnen. Ik voelde angst, verdriet, schuld… en vooral: machteloosheid.
Wat moest ik doen? Confronteren? Wachten? Zwijgen?
Zou ik haar nog verder van me wegduwen?
Uiteindelijk koos ik voor wat het dichtst bij mij lag: spreken vanuit liefde en bezorgdheid, zonder oordeel.
Ze ontkende eerst. Maar in haar ogen zag ik iets wat ik nooit zal vergeten: angst en pijn.
Dit was groter dan zij.
En groter dan wij alleen.
Na veel twijfels en gesprekken schakelden we professionele hulp in. Specialisten met ervaring in eetstoornissen bij jongeren.
Mijn dochter voelde zich in het begin verraden. Ze wilde geen hulp. Geen labels. Geen bemoeienis.
Maar met tijd, geduld en nabijheid begon er iets te verschuiven. Ze durfde stilaan open te staan voor begeleiding.
Wij leerden dat een eetstoornis niet over eten gaat. Maar over controle. Emoties. Zelfbeeld. Overleven.
Het werd een lange weg. Met terugvallen. Met tranen. Met machteloze momenten.
Maar ook met kleine overwinningen.
En vooral: met het besef dat we niet alleen waren.
Als ouder voel je je vaak machteloos.
Maar één ding weet ik zeker: een eetstoornis los je niet op met “gewoon weer eten”.
Herstel vraagt tijd. Mentale en emotionele heling. Geduld. Begrip. En veel zachtheid.
Mijn dochter is nog onderweg. Maar ze weet nu: ik sta er niet alleen voor.
En dat is misschien wel één van de belangrijkste bouwstenen van herstel.
Wat we onderweg ook leerden, is dat herstel niet alleen over ons kind gaat. Maar ook over ons als ouders.
We beslisten bewust om óók voor onszelf te zorgen.
Momenten van rust. Me-time. Praten met andere ouders die hetzelfde doormaakten. Door die gesprekken ontdekten we hoe essentieel zelfzorg is.
Niet als luxe. Maar als noodzaak.
En iets bijzonders gebeurde: doordat wij beter voor onszelf zorgden, begon onze dochter dat ook langzaam te doen.
We zijn aan een marathon begonnen. En we willen samen over de finish komen.
Als je vermoedt dat je kind worstelt met een eetstoornis: blijf alert.
Blijf praten zonder oordeel. En wees niet bang om hulp te zoeken.
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Herken je jezelf in dit verhaal?
Weet dat er steun bestaat.
Bij HerstelWys kan je terecht bij Annemie, ervaringsdeskundige ouder en herstelgericht therapeut eetstoornissen.
Zij biedt begeleiding en een luisterend oor voor zowel jongeren als ouders.
Samen sta je sterker.
Bachelor Maatschappelijk werk
Sociale hoge school Heverlee (2002)
Diverse vormingen via Eetexpert:
Multi Family Therapy (MFT) – Ukja Antwerpen
Family Matters – UPC KULeuven
Ervaringsdeskundige vrijwilliger – ANBN
Basics van coaching – Syntra PXL
ACT Therapeut – Allegre