In 2021 ontdekten we dat onze oudste dochter worstelde met een eetstoornis. Het was een schok, iets wat ze lange tijd voor ons verborgen had kunnen houden, maar uiteindelijk onvermijdelijk zichtbaar werd. De signalen waren er achteraf gezien al langer, maar we hadden nooit gedacht dat het zo diep zat.
Op het moment dat we beseften hoe ernstig het was, werden we overspoeld door een rollercoaster aan emoties: machteloosheid, verdriet, boosheid… alles kwam voorbij.
We voelden ons verloren, zoekend naar antwoorden en een manier om haar te helpen. Maar dat bleek niet zo eenvoudig. De juiste hulp vinden was een uitdaging op zich. Wachtlijsten waren lang en de onzekerheid over wat ons te wachten stond, maakte het extra zwaar.
We leerden dat herstel geen rechte lijn is en dat geduld, begrip en doorzettingsvermogen onmisbaar zijn.
Toch vonden we stap voor stap onze weg. We ontdekten hoe belangrijk het is om te luisteren zonder oordeel, om er gewoon te zijn, ook als woorden tekortschieten. Het was een leerproces, niet alleen voor haar, maar voor ons allemaal.