HerstelWYS
HerstelWYS
Annemie Wysmans – HerstelWYS
Laatst bijgewerkt op 27/04/2026
Wat is een eetstoornis nu eigenlijk… en waarom gaat het over zoveel meer dan eten alleen?
Wat speelt er écht onder de oppervlakte bij je zoon of
dochter en welke impact heeft dat op jou als ouder?
In deze blog neem ik je mee in die vaak onzichtbare
wereld, zodat je meer kan begrijpen, voelen en opnieuw houvast kan vinden.
Wanneer mensen het woord eetstoornis horen, denken ze vaak aan eten, gewicht of uiterlijk.
Maar wie er van dichtbij mee te maken krijgt, weet: het gaat over zoveel meer dan dat.
Een eetstoornis nestelt zich niet alleen in eetgedrag. Het kruipt in gedachten, in gevoelens, in hoe iemand naar zichzelf en de wereld kijkt.
Wat zichtbaar is aan de buitenkant, is vaak maar een klein stukje van wat er werkelijk speelt.
Een eetstoornis ontstaat niet zomaar. Het is vaak een manier om om te gaan met iets wat vanbinnen moeilijk te dragen is.
Gevoelens van angst, onzekerheid, verdriet, perfectionisme of een diep gevoel van controleverlies…
Het kunnen allemaal puzzelstukjes zijn.
Voor sommige jongeren (en volwassenen) wordt minder eten een manier om grip te krijgen. Voor anderen net het tegenovergestelde: eetbuien, compenserend gedrag of een voortdurende strijd met voeding en lichaam geven dan een gevoel van controle.
Wat het gedrag ook is, er zit altijd een verhaal achter.
En dat verhaal verdient het om gehoord te worden.
Wat je vaak niet ziet, is hoe intens het vanbinnen kan zijn.
Gedachten over eten, niet eten, gewicht of controle kunnen de hele dag aanwezig zijn. Ze nemen ruimte in, energie en rust.
Wat voor anderen vanzelfsprekend lijkt, samen eten, spontaan afspreken, genieten van kleine dingen, kan plots zwaar, spannend of zelfs beangstigend worden.
Veel jongeren en volwassenen ervaren ook een constante innerlijke tweestrijd. Een deel van hen wil vooruit, wil herstellen, wil terug vrij zijn. Maar een ander deel houdt vast aan de eetstoornis, omdat die ook iets “geeft”: houvast, controle, een gevoel van veiligheid.
Die spanning kan zorgen voor schuldgevoelens, schaamte en een diep gevoel van eenzaamheid.
Daarnaast is er ook de fysieke impact: vermoeidheid, minder concentratie, een lichaam dat signalen begint te geven.
Maar misschien nog ingrijpender is hoe iemand stilaan verder verwijderd kan raken van zichzelf… en van het leven rondom zich.
Een eetstoornis raakt nooit alleen de persoon zelf.
Voor ouders voelt het vaak alsof je plots in onbekend terrein terechtkomt. Er is geen handleiding. Geen duidelijke weg. Je wil helpen. Maar hoe?
Twijfels steken de kop op:
Zeg ik het juiste? Duw ik niet te hard? Of net te weinig? Maak ik het erger?
Er is bezorgdheid, machteloosheid… en vaak ook uitputting.
Aan tafel veranderen kleine dingen in grote momenten. Wat vroeger vanzelfsprekend was, wordt beladen. Gesprekken kunnen spanningen oproepen. En soms voelt het alsof je elkaar onderweg een stukje kwijtgeraakt bent.
Daarnaast dragen veel ouders en naasten ook hun eigen emoties: verdriet, angst, frustratie… en heel vaak ook schuldgevoel.
Had ik iets anders moeten doen?
Het zijn vragen die we als ouders snel bij onszelf leggen.
Terwijl het zo belangrijk is om te blijven zien: ook jij doet wat je kan, vanuit zorg en liefde.
Ondersteuning voor naasten is dan ook geen luxe, maar een noodzaak.
Een hardnekkig misverstand is dat je een eetstoornis kan herkennen aan iemands lichaam.
Maar dat klopt niet.
Iemand kan vanbinnen enorm worstelen zonder dat dit zichtbaar is.
Eetstoornissen komen voor in alle vormen, leeftijden en lichaamstypes.
Wachten tot het “erg genoeg” is, helpt niemand vooruit.
Belangrijk is dat de grenzen thuis afgestemd zijn op die van de professionals.
Een arts kan bv grenzen stellen rond beweging. Een diëtiste kan bv via een eetschema duidelijkheid geven over wat en hoeveel er gegeten wordt. Een psycholoog kan mee bekijken of school tijdelijk aangepast moet worden.
Deze externe grenzen kunnen ouders ondersteunen. Ze bieden iets om op terug te vallen wanneer discussies ontstaan. En ze geven de jongere tegelijk opnieuw een vorm van controle, binnen veilige kaders.
Hoe zwaar het soms ook voelt: herstel is mogelijk. Niet perfect. Niet rechtlijnig. Maar wel stap voor stap.
Herstel gaat niet alleen over eten.
Het gaat over opnieuw leren voelen. Begrijpen wat er speelt. Milder worden voor jezelf. En terug verbinding maken met jezelf en met de mensen rondom je.
En je hoeft dit al zeker niet alleen te dragen.
De aanpak bij een eetstoornis wordt gedragen door een gespecialiseerd team van een dokter, psycholoog en diëtiste. In praktijk zien we vaak dat er wel wachtlijsten zijn. Daarom bied ik bij HerstelWYS aanvullende en wachtlijstoverbruggende begeleiding voor zowel
jongeren en volwassenen als ouders en naasten in dit proces.
Vanuit mijn achtergrond als maatschappelijk werker én mijn ervaring als ouder van een dochter die hersteld is van een eetstoornis, weet ik hoe complex én emotioneel dit traject kan zijn en hoe belangrijk het is om snel een luisterend en helpend oor te hebben.
Voel je dat je vastloopt?
Of wil je als ouder meer houvast krijgen in hoe je hiermee omgaat?
Je bent welkom.
We kijken samen wat jij nodig hebt, op jouw tempo.
Bachelor Maatschappelijk werk
Sociale hoge school Heverlee (2002)
Diverse vormingen via Eetexpert:
Multi Family Therapy (MFT) – Ukja Antwerpen
Family Matters – UPC KULeuven
Ervaringsdeskundige vrijwilliger – ANBN
Basics van coaching – Syntra PXL
ACT Therapeut – Allegre